void

In de stilte van de oneindige leegte zweefde ik zonder richting. Er was geen licht, geen geluid, geen tijd — alleen een uitgestrekte duisternis die alles opslokte wat ooit had bestaan. De leegte voelde niet koud, maar ook niet warm; ze was simpelweg afwezigheid, een eindeloze afgrond zonder bodem.

Sterren leken hier nooit geboren te zijn. Geen echo brak de stilte. Mijn gedachten dreven als losse fragmenten door een vacuüm van nietsheid, langzaam vervagend in een oceaan van schaduw. Het was also